όχι, δεν είναι της επίκρισης κι επιστημονικιάς επαρκείας το γράφημα (ο Χέμινγουεϊ που λέει μην ξεκινάς καμιά σου πρόταση με όχι όμως;) – είναι αχταρμάς δικός μου, συζητήσεων που ‘γιναν εδώ κι εκεί, που ‘ρθανε κι αίσθηση το ‘χω πως ξαναφουντώνουν.

δεν γνωρίζω τίποτα για την ιστορία της αστρολογίας στη σύγχρονη ελλάδα – θυμάμαι πως η γιαγιάκα μου αγοράζει Καζαμία κάθε χρόνο, όλα τα χρόνια, μα αγνοώ από πού ξεκίνησε και πόσο κρατά το έθος. Θυμάμαι κι ένα πετροπούλειο ποίημα, όπου ξυπνά αναστατωμένος από όνειρο και φυλλομετρά κι αυτός έναν Καζαμία.

η μελέτη κι επεξήγηση των αστρικών σωμάτων είναι παλιά πολύ, αυτό το ξέρω. Ριζώνουν κατά κει φυσικές και μεταφυσικές χωρών πολλών και πολλών αιώνων (ίσως όλων)

ασχέτως, οι φίλοι μου ανά τη χώρα, σε κάθε πόλη και νομό, κατέχουνε συχνά μια πολύ ιδιαίτερη σχέση με τα ζώδια (και όχι αναγκαστικά με μια αυστηρή θεώρηση αστρολογίας). Τα περισσότερα βίντεο που θα βρείτε (μαζί μου) στο youtube, συνίστανται συνήθως σε απόκρυφες τηλεοπτικές παννυχίδες κυρίων και κυριών εστετιστών, αλλά και σε δημοφιλή ιστολογικά δοκίμια ανασκευής και σαρκασμού των παραισθητικών πεποιθήσεων των μαζών και διαφόρων εντόνως ατομικών ατόμων.

θα πρέπει επίσης να παραδεχτώ πως ούτε και για τα ζώδια γνωρίζω κάτι. Και δεν ξέρω σε ποια στάθμη της συνταξιακής ανόδου μου θα βρω τον χρόνο και τον κλότσο να κάτσω ίνα μορφωθώ.

αυτό που έχει όντως πλάκα όμως, ακόμη και σε μας τους ανοήμονες περί ουράνιων συμβολισμών, είναι η στάση και το μέτρημα των αστρολογικών γνώσεων στις καφετέριες, τα κοινωνικά δίκτυα και τις κρεβατοκάμαρες. Είναι μάλλον αδύνατον πλέον εις τους χρόνους μας να βρεθείς σε μία έστω απ’ αυτές τις εστίες του πραγματισμού και της εμπειρίας, δίχως να έρθεις αντιμέτωπο με το τι ζώδιο είσαι, και με το τι ζώδιο ήτανε κι ο Κώστας απ’ την Πάρο με τον μακρύ λαιμό.

ο “λαός” μας (λέξη που χρησιμοποιώ όταν δεν ξέρω τι στον πούτσο λέω), και ιδίως οι νεαροί εικοσάρηδες κι εκεί τα γύρω, αναφέρονται και χρησιμοποιούν με πάθος, και συχνά με επιμονή, τους ζωδιακούς συμβολισμούς. Ταυτίζουνε πολύ συχνά σημαντικά πρόσωπα των ζωών τους, ή γκόμενους, με τα χαρακτηριστικά και τις ροπές των γεννησιμιών και των ωροσκόπων τους. Από μια μέτρια απόσταση, αυτός είναι ένας ακαταφρόνητος τρόπος να βγάλουμε νόημα για πράγματα που τσούζουν (και που δεν μπορούμε παρά να ασχοληθούμε). Δεν είναι κατ’ ανάγκην τελεσίδικος, και δεν παρέχει λύσεις – φαίνεται όμως πως παρέχει κολατσιό στον οδοιπόρο, μιας κι αν είναι ένα ζώδιο της φωτιάς που μας καίει το σωψύχι, ίσως δεν φταίμε κι εμείς καθόλα για το πανηγυρικό καρβούνιασμα (και πράγματι, δεν φταίμε).

παρόμοια, θα έλεγε κανείς, είναι και η λειτουργία όλων των μεταφυσικών πεποιθήσεων που βρίσκουν έδρα και επίδοση στις κοινωνίες. Από αιτιατή σκοπιά, δεν είναι περισσότερο βάσιμο να χαιρετίζεις την άποψη πως ο Ιησούς και ο Μοχάμεντ δεν ήσαν γήινοι και σκέτη σάρκα, απ’ το να κλίνεις να πιστεύεις ότι η θέση των πλανητών την ώρα και τη στιγμή που *** στον κόσμο έχουν κάποια σχέση με την υποκειμενικότητα και την ψυχοσύνθεσή σου.

εδώ όμως, σ’ αυτό κυρίως το σημείο, έχουμε μία ενδιαφέρουσα απόκλιση απ’ τις μπουγάδες που απλώνουν εκκλησίες και θεσμοί στο προσκήνιο των κοινωνικών μας βίων· η χρήση των ζωδίων, στο εδώ και τώρα, και κατά βάση στα ηλικιακά γκρουπ των όλο ζέση νιάτων, δεν αποτελεί μήτε επιβολή, μήτε δογματισμό, μήτε και διάκριση. Το να μην ασχολείσαι, να μην πιστεύεις, το να κάνεις αστεία, να βρίσκεσαι κάπου ανάμεσα, το να-κάνεις-αυτή-την-κουβέντα-αλλά-να-μην-την-ξανακάνεις-μετά, δεν είναι ούτε πλήγμα, ούτε και προσβόλα για τον συνδαιτυμόνα ή και σύνευνό σου (ιδού πρωτοπορία). Περαιτέρω, κανείς, ποτέ, στο πουθενά, δεν πρόκειται να προσπαθήσει να σε προσηλυτίσει στις αλήθειες των ζωδίων και να σου υποδείξει τη σφαλερή συνείδηση.

υπό αυτή λοιπόν τη σκοπιά, έχουμε μία λαϊκή θρησκευτικότητα με τα όλα της: υποχρεωτικά τσαρλατάνους που βγάζουν χρήμα με αρχέγονες καφρίλες (και φυσικά, οι λοιποί εργατικοί δεν ήμαστε ποτέ κατά πολύ καλύτεροι), ζουζουνιάρικα νιάτα που κοσμούν την καλλονή της εφηβείας τους με μυστηριακά έθιμα και κολάζ ν’ αστράφτει ο έρωτας, στοχαστικούς ενήλικες που ξέρουν, επιτέλους, να λεν και μια κουβέντα παραπάνω. Γέλιο, δημιουργία, ζέση. Και ούτε έναν παπά, ραβίνο και ιμάμη. Κι αναρωτιέσαι, αχταρμά μου, είναι η απουσία της αυτοκρατορίας και η φτώχια της επιχείρησης που δίνει προς το παρόν στα ζώδια γη κι ελευθερία, ή η γη κι ελευθερία που δίνουν λόγο άφοβο και φαντασία φιλική να πλάθουμε τις ονειροπαρσίες μας εξολοκλήρου κατά τα καμώματά μας;

.

Εικόνα: Paolo Farinati (1524-1606), Signs of the Zodiac




[ Το ΑΣΣΟΔΥΟ λειτουργεί χωρίς διαφημίσεις και χορηγούς.
Η μόνη του δύναμη είναι οι αναγνώστες του ]


ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Σάββας Κοκκινίδης
Ο Σάββας Κοκκινίδης γεννήθηκε το 1991 στην Κοζάνη και είναι απόφοιτος του Τμήματος Φιλοσοφικών και Κοινωνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κρήτης. Εργάζεται ως μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων.