Υπαίθρια ιδιότυπα νεκροταφεία αντικειμένων που βρίσκονται πλέον εκτός χρήσης. Τα συναντάμε σε ανυποψίαστες στιγμές –σε βόλτες χαλάρωσης- έξω από το πλαίσιο λειτουργίας τους, κάτι που προξενεί μια αίσθηση ανοίκειου.

Ως δημόσια εκθέματα/υστερομεταμοντέρνα μνημεία τρόπον τινά, είναι ήρωες που αντικαθιστούν ανδριάντες, δεν υπάρχει άνθρωπος παρά φετιχισμός του εμπορεύματος – ή τα απονεκρωμένα κύτταρά του.

Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής ανασυντάσσεται διαρκώς, ό,τι τον τροφοδοτεί κάποτε γίνεται ξένο, μη οικείο πια, προκειμένου να συνεχιστεί ο αέναος ρυθμός του, παράγοντας αντικείμενα-απόβλητα και ανθρώπους στο περιθώριο του μικροαστισμού, χαράσσοντας το ψυχοκοινωνικό και οικολογικό Σώμα.

Ακόμη, φιγουράρουν ειρωνικά ως readyfound καλλιτεχνικές εγκαταστάσεις της σύγχρονης Κατάστασης του υποκειμένου/αντικειμένου μέσα στο γιογιοειδές ατομικό/συλλογικό.

Ό,τι στέρεο λιώνει στον αέρα, αφήνει δε το αποτύπωμά του στο χώρο, στο χρόνο και στο αποξενωμένο Εμείς.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Κίμωνας Θεοδώρου
Έγραψε ένα βιβλίο μικροδιηγημάτων με τίτλο «Μερικοί το λένε αγάπη», κλπ κλπ. Αδυνατεί να αντισταθεί σε τρία πράγματα: (συμπληρώνεις ό,τι θέλεις)