Συγγνώμη για αυτό που θα πω αλλά με χαροποίησε λίγο η ήττα της Εθνικής Ελλάδας, ειδικά όταν η ευθύνη ρίχνεται στον Αντετοκούνμπο, που ήταν, ομολογουμένως, ο πιο αρνητικός παίχτης στον αγώνα με τη Βραζιλία. Και με χαροποιεί, έστω και πικρά, όχι γιατί έχω κάτι με τον συγκεκριμένο άνθρωπο των δύο μέτρων και έντεκα εκατοστών. Αλλά τα έχω με εκείνους που τον μανατζάρουν. Που τον έχουν ξεζουμίσει. Τους εμπόρους που τον έχουν μετατρέψει χειρουργικά σε μια μηχανή παραγωγής χρήματος. Τους πολιτικούς, που τον έχουν κάνει μια συσκευή εθνικής υπερηφάνειας. Τον λαουτζίκο, που τον έχει βαφτίσει ένα άλλοθι της δικιάς του μιζέριας. Με χαροποιεί, λοιπόν, γιατί όταν η Εθνική Ελλάδας δεν νικά, χάνουν όλοι αυτοί που τον εκμεταλλεύονται. Καταρρέει, έστω και για λίγα δευτερόλεπτα, όλος ο οικονομικός μηχανισμός που συντηρεί τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τη λευκή βία. Και τη συνενοχή σε όλα τα επίπεδα.

Με χαροποιεί, λοιπόν, ακόμη κι αν ξέρω πως όλοι αυτοί που τον μανατζάρουν δεν είναι άλλοι παρά ο δαίμονας του εαυτού του. Που ήταν φοβισμένος στα λαγούμια του, τότε στα Σεπόλια. Γιατί τότε υπήρχε μια αθωότητα για ζωή, το όνειρο διψούσε για διάκριση, για μια καλή ζωή, αλλά όχι κι έτσι, αδερφάκι μου. Όλες οι διαφημίσεις στον πλανήτη τον Αντετοκούνμπο δείχνουν πια. Μια βιομηχανία θεάματος έχει στηθεί και τον ακολουθεί σαν σκιά παντού. Τώρα ο τοσοδούλης δαίμονας έχει γιγαντωθεί. Έχει αρχίσει να παίρνει τον έλεγχο της ζωής του. Τον έχει κάνει να πιστεύει πως θα ζήσει 666 ζωές. Τον έχει βουτήξει στην ανηθικότητα της απληστίας.

Όχι, Γιάννη. Το ταλέντο σου είναι υψηλό. Κι αυτή η Εθνική, αν συγκεντρωθεί, χτυπάει ακόμη και το χρυσό. Αλλά όχι, Γιάννη. Αν θες να λογίζεσαι ως πρότυπο στην κοινωνία πρέπει να πεις ένα στοπ στις Σειρήνες. Αυτό το μήνυμα στέλνεις στα μικρά παιδιά; Δουλέψτε σκληρά, κυνηγήστε το όνειρό σας για να παραδοθείτε στο τέλος στις πολυεθνικές; Ότι η ζωή είναι μόνο τραπεζικοί λογαριασμοί; Και ηλίθιες διαφημίσεις Μίλκο; Ή νομίζεις πως κάνοντας μια φιλανθρωπία θα σωθεί η ψυχή σου;

Κάπως έτσι φτάσαμε εδώ. Ο Γιάννης ήταν απροστάτευτος. Δεν τα ζύγισε σωστά. Όχι πως είναι κι εύκολο. Ειδικά για ένα μικρό παιδί (25 χρονών είναι ακόμα!) Πάντως έγινε πανεύκολα βούτυρο στο ψωμί των καρχαριών κάθε είδους. Και φοβάμαι πως στο παρκέ, δεν μπορεί να υπηρετήσει πια τον εαυτό του. Αγωνιά να υπηρετήσει την εικόνα ενός σπουδαίου εμπόρου. Γιατί έχει χάσει την αυτοτέλειά του. Και, φοβάμαι επίσης πως, αν δεν συνέλθει σύντομα από τούτη την παραζάλη θα τον πιάνουν χωρίς λόγο τα κλάματα μέσα στα αποδυτήρια σε δέκα χρόνια, όταν θα παίζει στον Πανιώνιο.

Σε αγαπάμε, γαμώτο. Όπως και να ‘χει.