ζω μέσα στον μελλοντικό ενθουσιασμό του θανάτου μου

τα κόπρανα της αλεπούς έχουνε μέσα σπόρια

ακουγόντουσαν τα βότσαλα που ανακατεύονταν
αλλά δε φαινόντουσαν οι μοναχοί που περνάγαν

να είμαι άραγε ο πρώτος άνθρωπος
που λέω τη λέξη «ονειρουργείο»;

είμαι τόσο μόνος· ό,τι θέα και να κοιτάξω μού ανήκει

ένιωσα το άχτι του διαβόλου
που έχασε από το θεό στο σκάκι

φοβήθηκα λίγο με τις φωνές των αγριοχελίδονων
και είπα να σε ξυπνήσω
αλλά συνειδητοποίησα πως έλειπες
και δε φοβόμουν πια
(η λύπη υπερισχύει του φόβου)

έτρωγα πατατάκια τινάζοντας τα μυρμήγκια από πάνω

κανονικά έπρεπε να είχε ξημερώσει εδώ και εννιά ώρες

φύσαγε βοριάς αλλά η θάλασσα είχε νοτιά

έπεφταν τόσα πολλά αστέρια που αντί για ευχή έλεγα ο.π. (πόσο λόγιος;)

τι φύλο έχει το σύμπαν;

,


φωτογραφίες και αυθόρμητες σημειώσεις μέσα στη βαθιά νύχτα της 29ης Αυγούστου κάτω από μια θαλάσσια βραχοσπηλιά γεμάτη με φωλιές αγριοχελίδονων στην «παραλία του Άδειν»

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Σαμσών Ρακάς

Ο Σαμσών Ρακάς γεννήθηκε το 1981. Ζει στην Αθήνα όπου και εργάζεται ως ρεμβαστής.