Γωνία Α

Βραβείο Eyem Photography 2016, Can Dagarsiani
Η εικόνα είναι μέρος της σειράς του “Inside Out”

 

Γωνία Β

«Το πιο σημαντικό πράγμα που έμαθα στον Τραλφάμαντορ ήταν ότι, όταν ένα άτομο πεθαίνει, φαίνεται μόνο ότι πεθαίνει. Παραμένει ζωντανός στο παρελθόν, οπότε είναι πολύ ανόητο εκ μέρους των ανθρώπων να κλαίνε στις κηδείες. Όλες οι στιγμές, περασμένες, παρούσες και μελλοντικές υπήρχαν ανέκαθεν και θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν για πάντα. Οι Τραλφαμαντοριανοί μπορούν να κοιτάξουν όλες τις διαφορετικές στιγμές με τον ίδιο τρόπο που εμείς κοιτάζουμε τα Βραχώδη Όρη, για παράδειγμα. Μπορούν να δουν πόσο αιώνιες είναι όλες οι στιγμές, και μπορούν να δουν όποια στιγμή τους ενδιαφέρει. Αυτό που νομίζουμε εμείς εδώ στη Γη, ότι οι στιγμές διαδέχονται η μία την άλλη, σαν χάντρες σε μία αλυσίδα, και ότι όταν περάσει μια στιγμή χάνεται για πάντα, είναι απλώς μια αυταπάτη.
Όταν ένας Τραλφαμαντοριανός βλέπει ένα πτώμα, το μόνο που σκέφτεται είναι ότι το νεκρό άτομο είναι σε κακή κατάσταση τη συγκεκριμένη στιγμή, όμως το ίδιο άτομο είναι μια χαρά σε πολλές άλλες στιγμές. Τώρα, όταν ακούω ότι κάποιος έχει πεθάνει, απλώς ανασηκώνω τους ώμους και λέω αυτό που λένε οι Τραλφαντοριανοί για τους νεκρούς, το οποίο είναι: «Έτσι πάει».

Κερτ Βόνεγκατ
«Σφαγείο Νούμερο 5», απόσπασμα

 

 

Γωνία Γ

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Μαριαλένα Καζαντζή
μπορούμε να διακόψουμε για πέντε λεπτά; θέλω να κλάψω.