18.03.19


Να φύγουμε

Τι καθόμαστε και κάνουμε εδώ; Σπίτι, εκμετάλλευση και ειδησεογραφία. Και λίγο χειροκρότημα στο Μέγαρο Μουσικής. Να φύγουμε. Απ’ την αποτυχία της δύσης. Απ’ την προσποίηση του οργασμού. Κι από τις λογοτεχνικές μας προτιμήσεις. Νύχτα τη νύχτα λιγοστεύουμε. Μας αγκομαχάει το ανίερο. Να φύγουμε. Κλωτσιές στο κεφάλι. Βιαστές. Και εργοδότες που ταπεινώνουν. Στέγνωσε το μέσα μας. Γίναμε μια ντάνα από αδειανά γενέθλια. Και χαμόγελα ψευτοφιλίας. Να φύγουμε. Να πάμε στον πόλο. Θα ψαρέψουμε. Θα φυτέψουμε. Θα δεις. Θα ανθίσει κάτι από την αγκαλιά μας. Θα πεταχτεί μια ντοματιά στο παγόβουνο. Γιατί θα μας θέλει ο τόπος. Όχι όπως εδώ. Που το χιόνι λασπώνει απευθείας. Το ξέρω. Ακούγομαι υπερβολικός. Κι ούτε δικαιολογεί τέτοια αποδημία η αγάπη σου. Μα μην υποτιμάς τη λιγοστή αγάπη. Θέλει κόπο να αγαπάς. Το μεγαλείο κρύβεται στην μετουσίωση. Θα δεις. Ο κεραυνοβόλος έρωτας γεννήθηκε σε στούντιο κινηματογραφικό. Εμείς θα εφεύρουμε την αγάπη μόνοι μας. Χωρίς πολλά λόγια. Θα την χτίσουμε σέλας το σέλας. Ωρόρα την Ωρόρα. Φιορδ το φιορδ. Θα την χτίσουμε όπως ο χρόνος σμιλεύει το παγόβουνο με το καλέμι. Όμως δεν έχω δυνάμεις μόνος μου. Κρυώνω πολύ. Πρέπει να ‘ρθεις. Υπάρχεις δεν υπάρχεις. Πρέπει να πάμε μαζί για να κοιτάξουμε το λευκό πέπλο στα μάτια. Για να αναζητήσουμε το χαμένο μας βλέμμα μέσα στον παγετώνα. Να διδαχτούμε το δέος χαίδεύοντας τη ράχη μιας αρκτικής αλεπούς. Και να σου πετάω χιόνι. Και να κολυμπούμε γυμνοί γλιστρώντας στις πλαγιές του παγόβουνου. Και να μου λες καλημέρα απελευθερώνοντας κόκκους χιονοθύελλας απ’ την παλάμη σου στο πρόσωπό μου. Και κάθε σούρουπο να θρηνούμε τον παλαιό κόσμο. Βάζοντας το αυτί μας στο έδαφος για να ακούμε το καμπάνισμα που βγάζει από μέσα ο αρκτικός πάγος. Να φύγουμε.


Σαμσών Ρακάς

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ